ความทรงจำ คำบอกเล่า ประสบการณ์ของชายผู้หนึ่ง ตั้งแต่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจวบจนเยียวยารักษาจนหายดี
เช้าวันหนึ่งผมสะดุ้งตื่นขึ้นในความมืด ห้องนอนสี่เหลี่ยมคับแคบ ผมแยกไม่ได้ว่านี่จริงหรือฝัน เหงื่อชุ่มโชกเปียกแฉะอยู่กลางแผ่นหลัง ผู้รู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในห้องขังที่ไม่มีทางออก ดินแดนคุมขังอันเปรียบเสมือนโลกทั้งใบกุญแจเพื่อหนีหายสิ้นสลายไปหมดแล้ว ผมจ้องมองเข้าไปในความลึงซึ้งที่ดำมืดเปล่า มีแรงดึงดูดขนาดมหาศาลกำลังกวักมือเรียกผมจากปลายทาง อาจจะยังพอเยียวยาให้หายได้ นั่นคือคำรำพึงรำพันสุดท้ายที่ผมพร่ำพรายบอกกับตัวเอง