อันความรักและภักดี ที่ต้องมากลายเป็น…รักที่ต้องมนตรา ข้าฯ รักท้าวเธอ…รักด้วยหัวใจของลูกผู้หญิงอันพึงมีต่อยอดเสน่หา ข้าฯ มิได้นำเกียรติศักดิ์แห่งราชกุมารีเข้ามาเกี่ยวข้อง ด้วยความรักของข้าฯ ถูกมนตราชักนำมาเกี่ยวพันกันไว้แน่นหนา มนต์นั้น มิใช่แต่เพียงจะชักนำ ลอดิลกราช มาสู่ห้วงหายนะเท่านั้น แต่ได้ชักนำให้เราสองพี่น้องก้าวจมสู่ห้วงความตายเช่นกัน อีกร้อยปี…พันปี…จะมีใครสักคนบ้างไหมหนอ ที่เห็นใจในความรักของข้าฯ รักที่ได้อะไรเป็นเครื่องตอบแทน นอกจาก…ความตาย รักของลักษณวดี พระมเหสีผู้เลอโฉม ได้ความรัก ความเมตตาจากท้าวเธอ และความรู้สึกเห็นใจของบุคคลทั้งแผ่นดินเป็นของตอบแทน แต่…รัก…ของเราสองพี่น้อง สวรรค์ว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดตอบแทนสำหรับความภักดีนั้น แม้คนทั้งแผ่นดิน…ก็คงตราหน้า!