เธอ...มิใช่สายน้ำ แต่เธอเย็นฉ่ำชื่นหวาน
เธอ...มิใช่ลำธาร แต่เธอไหลผ่านเนื้อหัวใจ
ความรัก...เสลาสลัก สวยใส
งามใดเล่า งามใด เทียบได้งดงาม...ความรัก
จรดลึกในความทรงจำ ลึกล้ำย้ำรอยสลัก
นิรันดรนั้นนานนัก แต่รักนี้...นานกว่านั้น

พระโอษฐ์แย้มสดใสกับความทรงจำอันอ่อนหวาน
‘เพลงนี้’ ร้องประทานครั้งแรกในอุโมงค์น้ำแข็ง
เพลง...ที่อ่อนหวานที่สุดของกาสิก
เพลง...ที่ผู้ชายจะร้องให้ 'ผู้หญิงคนพิเศษสุด' ฟัง
ตอนรับสั่งอย่างนั้นยังเข้าพระทัยว่า ผู้หญิงพิเศษสุด คือพระคู่หมั้น และแล้ว กาลเวลาผ่านมา
ผู้หญิงคนพิเศษสุด คือใครเล่า?
เธอ...มิใช่สายน้ำ แต่เธอเย็นฉ่ำชื่นหวาน เธอ...มิใช่ลำธาร แต่เธอไหลผ่านเนื้อหัวใจ
แด่เธอ...ทรรศิกา เธอผู้เป็น ดั่งดวงหฤทัย!