Frau Rosalie von Tümmler, yılların sessizliğini düzenle, ölçüyle ve “olgunluk” denen kabulle taşımayı öğrenmiş bir kadındır. Ta ki bedeninin ona oynadığı tuhaf oyun başlayana dek… Önce küçük bir belirti, sonra umutla karışık bir sevinç: Rosalie, doğanın ona beklenmedik bir “yeniden gençlik” armağanı sunduğuna inanır. Bu değişim, yalnızca bedenini değil, kalbini de uyandırır; yaşamın geç kaldığı sanılan ihtimalleri bir anda önüne serer.

Fakat her mucizenin gölgesinde bir gerçek saklıdır. Rosalie’nin “yeniden doğuş” sandığı şey, aslında başka bir gerçeğin habercisi olabilir. Doktorların temkinli sözleri, evin içindeki suskunluk ve giderek büyüyen huzursuzluk; arzunun, kendini kandırmanın ve kaderin ince çizgisinde gerilimi artırır.

Aldatılmış Kadın, Thomas Mann’ın büyük incelikle kurduğu, hem sarsıcı hem de merhametsiz bir anlatı: Yaş alma, kadınlık, arzu ve ölüm; hepsi tek bir hikâyede, tek bir kalbin çarpıntısında birleşiyor. Mann, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: İnsanı asıl aldatan hayat mı, beden mi, yoksa insanın kendi umudu mu?