Türk edebiyatında “ilk psikolojik roman” olarak kabul edilen bu eser, aşkın, vicdanın ve sessiz trajedilerin ince dokusunu işliyor.

Boğaziçi’nin serin yalılarında başlayan hikâye, Suat ile Süreyya’nın sakin görünen evliliğinin ardındaki fırtınaları yavaş yavaş ortaya çıkarıyor. Bu fırtınaya, Süreyya’nın yakın dostu Necip’in varlığı eşlik ediyor. Sessiz bakışlar, ölçülü kelimeler ve hiç söylenmeyen cümleler, zamanla geri dönülmez bir gerilime dönüşüyor.

Mehmet Rauf, ince ruh çözümlemeleriyle karakterlerin en derin çelişkilerini, suskunluklarını ve yasak duygularını ustalıkla görünür kılıyor. Eylül, yalnızca bir aşk hikâyesi değil; toplum baskısının, ahlak anlayışının ve bireysel yalnızlığın romanı.

Bugün hâlâ taze kalan bu eser, okuru, kelimeler arasında ağır ağır ilerleyen bir hazin sonun içine davet ediyor.