Bir paftanın kenarına, yıllar önce kırmızı kalemle üç kelime yazılmış: Su buradan yürür.
Bir çocuk, okul formundaki bir satırın başında bekliyor. Satırda şu yazıyor: Babanızın mesleği.
Bir toplantı on dört dakika kırk saniyede bitiyor. Kimse itiraz etmiyor.
Bir cerrah, on yıl aradan sonra ilk dikişini atıyor. Ne yapacağını biliyor. Eli henüz bilmiyor.
Bir kütüphaneci, eski tezlerin teşekkür sayfalarında aynı hocanın adına rastlıyor. Bir yıldan sonra o ad bir daha hiç geçmiyor.
Bu kayıpların hiçbiri bir bütçe tablosunda görünmez. Maaş bordrosuna da, arşiv kaydına da girmez. Yine de her birinin bir bedeli vardır.
Görünmeyen Maliyetler, hesaba girmeyen bu kayıpların izini süren on dört öyküden oluşuyor. Yarım kalan meslekler. Kullanılamayan beceriler. Aktarılamayan bilgiler. Yetişemeyen öğrenciler. Ve çocuklara geçemeyen güven.
Bu öykülerde bina yıkılmıyor, kimse ölmüyor. Dosya onaylanıyor, toplantı zamanında bitiyor, herkes işinin başına dönüyor. Kayıp, tam da bu sessizliğin içinde birikiyor.
Mühendisler, öğretmenler, doktorlar, göç eden uzmanlar, emekliler ve çocuklar… Arşivlerde, hastane koridorlarında, düğün salonlarında ve mutfak masalarında geçen bu öyküler hüküm vermiyor. Yalnızca bir durumu kuruyor ve dinleyene bir soru bırakıyor: Bunun bedeli neydi ve neden hiçbir yere yazılmadı?
Ömrünün önemli bir bölümünü mühendislikte ve maliyet hesaplarında geçiren Mustafa Yılmaz, bu kez hesabı en zor tutulan kaleme bakıyor: hiç gerçekleşmemiş olana.
Görünmeyen Maliyetler. Hesaba girmeyenlerin kaydı.