'İnsan ancak evcilleştirirse anlar,' dedi tilki. 'İnsanların artık anlamaya zamanları yok. Dükkânlardan her istediklerini satın alıyorlar. Ama dostluk satılan bir dükkân olmadığı için dostları yok artık. Eğer dost istiyorsan beni evcilleştir.' 'Seni evcilleştirmek için ne yapmalıyım?' diye sordu küçük prens. 'Çok sabırlı olmalısın,' dedi tilki. 'Önce karşıma, şöyle uzağa çimenlerin üstüne oturacaksın. Gözümün ucuyla sana bakacağım, ama bir şey söylemeyeceksin. Sözler yanlış anlamaların kaynağıdır. Her gün biraz daha yakınıma oturacaksın...' Ertesi gün küçük prens yine geldi. 'Aynı saatte gelmen daha iyi olur,' dedi tilki. 'Örneğin sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum. Ne kadar mutlu olduğumu görmüş olursun. Ama herhangi bir zamanda gelirsen yüreğim saat kaçta senin için çarpacağını bilemez. İnsanın belli alışkanlıkları olmalı...' Tilkinin yanına döndü sonra. 'Hoşça kal,' dedi. 'Hoşça kal,' dedi tilki. 'İşte sana bir sır, çok basit bir şey: İnsan yalnız yüreğiyle doğruyu görebilir. Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez.' 'Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez,' diye yineledi küçük prens; unutmamalıydı bunu. 'Gülünü senin için önemli kılan, onun için harcamış olduğun zamandır.' 'Onun için harcamış olduğum zaman...' diye yineledi küçük prens. Unutmamalıydı bunu. 'İnsanlar unuttular bunu,' dedi tilki. 'Ama sen unutmamalısın. Evcilleştirdiğimiz şeyden sorumlu oluruz. Sen gülünden sorumlusun...' 'Ben gülümden sorumluyum,' diye yineledi küçük prens. Bunu da unutmamalıydı..